بود ، به كار وعظ و خطابه اشتغال داشت ، شعر فارسى و عربى نيكو مىگفت . جنگى ادبى به سال 1285 پرداخته و بعضى اشعار خود را در آن آورده است . اصفهانى ملا عبد المطلب فرزند حسن فرزند محمد اصفهانى اديب منشى نيكوانشا ، متبحر در دانشهاى دينى ، شاعر نيكوسرا ، از عالمان سدهء دوازدهم ، داراى آثارى چون « نهج البر فى ادعية السر » و « هدية الأجلة فى ادعية رؤية الأهلة » و « ذريعة المآرب » و جز اين‌ها . در نعت حضرت پيامبر اكرم « ص » گويد : محمد نور چشم اهل بينش * چراغ دودمان آفرينش مدار آفرينش را سبب او * مراد از اختلاف روز و شب او حيات جاودانى داد دينش * اديب عقل شد شرع متينش نموده در حريم قرب آن شاه * نشيمن در بساط « لى مع اللّه » مديحش ذات انسان كى تواند * شهى كو را خدايش مدح خواند و در مدح حضرت امير المؤمنين عليه السلام گويد : على مخزن علم و درياى جود * كزو مفتخر گشت اصل وجود ز بستان صنع خداوندگار * چنين نخل هستى نيامد ببار چو او شهر علم نبى را در است * بسوى خدا خلق را رهبر است خرد فضل او را يكى از هزار * نياورده در حيطهء انحصار ز ما بر روانش هزار آفرين * كه منصوب حق است و يعسوب دين